trochę elektroniki.. i już jest zagadka.

Moje sztuczne uszy. Odbieram dźwięki, ale wydaje mi się, że bardziej mechanicznie. Bo przecież każde urządzenie przekształca w pewnym stopniu dźwięki. Za każdym razem, kiedy do mnie mówią, zastanawiam się, jakie jest prawdziwe brzmienie głosu rozmówcy.

wróg czy przeszkoda?

Wciąż ją pytają, czy słyszy na lewe ucho. I wciąż powtarzają, że to jej wina, bo nie ćwiczy. A ona nie potrafi powiedzieć, że implant jest jej wrogiem. Miejsce, gdzie jest on wszczepiony, czasami tak boli, że chciałaby zniknąć. Albo móc cofnąć czas i powiedzieć "nie" operacji. I wciąż się zastanawia, jak ma powiedzieć, że chciała tylko, by ten kawałek magnesu pozwolił zrozumieć najbliższych w domu? Pozwolił usiąść ze wszystkimi przy jednym stole i brać czynny udział w rozmowie i razem ze wszystkimi się śmiać? Ale.. to chyba już nie ważne. Marzenie po tylu latach tak cicho odeszło, że niemal już zapomniała, jakie miała kiedyś pragnienia. 
Bo teraz już wie jedno. Nie chce słyszeć, tak jak wszyscy. 
Chce być sobą.